Enkele dagen geleden werden er in Amsterdam twee rappers neergeschoten. Het bekende weblog GeenStijl schonk aandacht aan dit nieuws, maar deed dit op een manier die niet op veel steun kon rekenen vanuit de hiphopcommunity zelf. Daar is een goede reden voor.
Er zijn in de loop der tijd veel vormen van zwarte muziek langsgekomen. Blues, jazz, funk en soul zijn ieder een tijd het populairste genre geweest. Vandaag de dag is hiphop de meest populaire vorm van zwarte muziek die er bestaat. Toch bestaan er ook veel verschillende soorten hiphop.
De hiphop die het meest populair is onder blanke mensen is gangsta-rap. Ook al vertegenwoordigt dit subgenre maar een klein percentage van de hiphopcultuur in zijn geheel, het was genoeg voor de media om de vermeende verheerlijking van geweld en vrouwenonderdrukking als argument te gebruiken om hiphop in zijn geheel te diskwalificeren. In het publieke debat werd hiphop steeds meer gezien als ‘agressief’, ‘gevaarlijk’ en ‘immoreel’.
Maar de massa lijkt te houden van wat agressief, gevaarlijk en immoreel is. Het verklaart het enorme succes van films als Scarface en The Godfather. Of de manier waarop veel mensen opkijken naar zware criminelen als Willem Holleeder. Of de seksualiteit die uit de videoclips van Lady Gaga spreekt. De overdreven fixatie op seks, agressie, materialisme, en ander zogenaamd “gangster-gedrag” verklaart een groot gedeelte van alle berichten op GeenStijl. En dat laatste is tegenstrijdig. Want door de spottende manier waarop GeenStijl over de schietpartij bericht, geeft het aan neer te kijken op de hiphopcultuur, zonder zelf een haar beter te zijn. Integendeel, zelfs.
Alles wat God verboden heeft verheerlijken is blijkbaar toegestaan als je onderdeel uitmaakt van de overheersende groep in de samenleving, maar niet als je een klein onderdeel uitmaakt van de hiphopcultuur. Dat is geen nieuws voor zwarte mensen en de zwarte gemeenschap. Vanaf de 19e eeuw worden zij al stereotiep neergezet als geweldplegers die zichzelf nooit echt in de hand kunnen houden. Een ingenieuze stereotypering, bedacht door de ware geweldpleger: de slavenhouder zelf. Door middel van deze en andere stereotyperingen bleef de zwarte, ook ná de afschaffing van de slavernij, aan de onderkant van de samenleving bungelen. Net als zijn cultuur. Er is weinig veranderd.
Gerelateerde posts:
