Dési Bouterse is beëdigd als nieuwe president van Suriname. Zijn verkiezing zorgde in de afgelopen maanden tot veel ophef in Nederland. Veel Nederlanders vinden het verwerpelijk dat een “crimineel” als Bouterse democratisch wordt gekozen als leider van het volk.

Minister van Buitenlandse Zaken Verhagen vindt het zelfs zó verwerpelijk, dat Bouterse niet welkom is in Nederland. Dit heeft te maken met het feit dat Bouterse in 2000 is veroordeeld tot 11 jaar gevangenisstraf. “Dat kunnen we niet van tafel vegen”, vindt Verhagen.

Maar volgens de wet Internationale Misdrijven is een regeringsleider in Nederland onschendbaar. Zelfs als er een internationaal arrestatiebevel tegen die regeringsleider loopt, zoals tegen Bouterse. Maar dat maakt Verhagen niets uit. Terwijl hij in zijn coalitie-onderhandelingen met de PVV zijn normen compleet aan de kant lijkt te schuiven, verandert hij wonderbaarlijk genoeg ineens in een moraalridder als het om Bouterse gaat.

Maar is dat wel consequent? Als je de ene misdadiger weigert, moet je de ander toch zeker ook weigeren. Als het echter gaat om het uitnodigen van de voor oorlogsmisdaden verantwoordelijke Ariel Sharon, of het staatshoofd van het land dat koploper is in het laten “verdwijnen” van journalisten, Vladimir Poetin, doet de Nederlandse regering ineens een stuk minder moeilijk.

Als het om Suriname gaat, is het anders. De kolonisator heeft nog steeds de behoefte om zijn kolonie de les te lezen. Maar uit de keuze voor Bouterse blijkt dat die kolonie helemaal niet meer de les gelezen wil worden. Ontwikkelingshulp willen ze niet meer, en er worden goede banden aangeknoopt met stabiele landen als Brazilië en Venezuela. Suriname is eindelijk onafhankelijk.